سرمایه‌دار کرکس

vulture capitalist

/ˈvʌlʧə ˈkæpɪtəlɪst/

عبارتی است غیر معمول برای سرمایه گذارانی که از نوآوران و مخترعین که در اجرائی کردن و عملی کردن اختراع خود ناتوانند حمایت می کنند. سرمایه‌دار کرکس سرمایه‌گذاری است که به دنبال استخراج ارزش از شرکت‌های در حال افول است. سرمایه‌ گذاران کرکس با هدف قرار دادن شرکت هایی که مؤسسات مالی (FI) نمی‌ خواهند به آن‌ها وام دهند ، معاملات ارزان انجام می‌دهند. آنها پس از تسلط بر شرکت ابتدا برای افزایش سود و احیای کسب و کار، در هر کجا که بتوانند کاهش هزینه‌ ها را شروع می‌کنند. اگر سرمایه‌ گذاران کرکس در این هدف موفق نشوند، اغلب به فروش دارایی‌ هایی مانند زمین، ساختمان و ماشین‌ آلات روی می‌آورند.

تفاوت سرمایه‌ گذاران خطرپذیر و کرکس در این است که هدف سرمایه‌ گذاران خطرپذیر مراقبت از شرکت‌های نوپا و قرار دادن آن‌ ها در راهی است که روزی به شرکت‌های بزرگ تبدیل شوند اما سرمایه گذاران کرکس به دنبال تصاحب شرکت‌های درگیر مشکل و کسب سود آنی از آنان به هر طریق می‌ باشند. بعضی وجود سرمایه‌ گذاران کرکس را یک فاجعه برای اقتصاد دانسته و بعضی دیگر وجود آن ها را نه تنها مفید بلکه حتی ضروری می‌ دانند. از سرمایه‌ گذاران کرکس معروف می‌ توان به میت رامنی، سیاست‌ مدار جمهوری‌ خواه آمریکایی اشاره کرد.

سرمایه‌ گذار کرکس چیست؟

سرمایه‌دار کرکس سرمایه‌گذاری است که به دنبال استخراج ارزش از شرکت‌های در حال افول است. هدف این است که وقتی تمایل به یک شرکت کم است و شرکت با کمترین قیمت معامله می‌شود، دست به کار شوید و هر اقدامی را برای مهندسی یک چرخش سریع و فروش آن برای سود انجام دهید.

درک روش سرمایه داران کرکس

سرمایه دار کرکس نوعی سرمایه دار خطرناک (VC) است که با خرید بنگاه های اقتصادی فقیر یا مضطرب به دنبال فرصت برای کسب درآمد است. دقیقاً مانند پرنده ای که به نام آن نام‌گذاری شده است، سرمایه‌داران کرکس ماهیتی درنده دارند. آن‌ها منتظر می مانند تا فرصت مناسب را ببینند و در آخرین لحظه اقدام به خرید سهام با کمترین قیمت ممکن می‌کنند.

سرمایه‌گذاران کرکس با هدف قرار دادن شرکت هایی که مؤسسات مالی (FI) نمی‌خواهند به آن‌ها وام دهند ، معاملات ارزان انجام می‌دهند. شرکتِ در حال مبارزه پس از ناکامی در دریافت اعتبار یا وجوه از بانک‌ها و یا سایر سرمایه گذاران، معمولاً چاره ای جز پذیرش هرگونه کمکی که ارائه می‌شود، ندارد.

سرمایه گذار کرکس پس از تسلط بر شرکت، اهداف مالی تهاجمی را با هم جمع می‌کند. آنها ابتدا برای افزایش سود و احیای کسب و کار، در هر کجا که بتوانند کاهش هزینه‌ ها را شروع می‌کنند. اگر سرمایه‌ گذاران کرکس در این هدف موفق نشوند، اغلب به فروش دارایی‌ هایی مانند زمین، ساختمان و ماشین‌ آلات روی می‌ آورند.

صرف نظر از نتیجه، سرمایه داران کرکس تقریباً همیشه راههایی برای بیرون آوردن پول از سرمایه‌‌گذاری‌ های خود پیدا می‌کنند. این وضعیت همیشه وجود دارد، حتی اگر شرکتی که یک سرمایه‌دار کرکس به دست می‌ آورد در نهایت به ورشکستگی کشیده شود.

مقایسه‌ سرمایه‌ گذار کرکس و سرمایه‌ گذار خطرپذیر

شیوه‌ ی عملکرد سرمایه‌ داران کرکس و سرمایه‌ گذاران خطرپذیر (VCs) و روش سرمایه‌گذاری پول آن‌ها، بسیار متفاوت است.

سرمایه‌ گذاران خطرپذیر به جای اینکه افراد ضعیف را شکار کرده و بلافاصله راههای کاهش هزینه‌ ها را شناسایی کنند، بیشتر علاقه‌ مند به تأمین سرمایه برای استارتاپ‌هایی هستند که در مراحل اولیه از خود موفقیت نشان می‌دهند. سرمایه‌ گذار خطرپذیر همچنین به شرکتهایی که قادر به تأمین مالی در جای دیگر نیستند بودجه می‌دهد. تفاوت اصلی بین سرمایه‌داران کرکس و خطرپذیر این است که موفقیت سرمایه گذاری خطرپذیر به موفقیت شرکت‌های هدف و رشد آنها تا حد ظرفیت بالقوه‌ شان بستگی دارد.

هدف سرمایه‌ گذاران خطرپذیر مراقبت از شرکت‌های نوپا و قرار دادن آنها در راهی است که روزی به شرکت‌های بزرگ تبدیل شوند. سرمایه‌ داران کرکس نیز امیدوارند که سرمایه‌ گذاری‌ های آنها از بحران عبور کرده و بهبود یابد (البته با تمرکز کوتاه‌ مدت). در همین حین، سرمایه‌ داران کرکس راههای کسب سود از نابودی شرکت‌ هایی را که در آنها سرمایه‌گذاری می‌کنند را، کشف می‌کنند.

انتقاد از سرمایه داران کرکس

در مورد سرمایه‌ داران کرکس همیشه با نظر منفی صحبت می‌شود. منتقدان به آنها برای اینکه تا آخرین قطره‌ ی خون شرکت‌ها را می‌ مکند تا جیب خودشان را ببندند، برای اینکه اخراج پرسنل را با شدت انجام می‌دهند و به این دلیل که بجای کمک به شرکت‌ها وام‌ هایی با نرخ سود بسیار بالا می‌دهند، حمله می‌کنند.

اغلب، سرمایه‌ داران کرکس تمام تلاش‌ شان را می‌کنند تا سرمایه خود را بدست آورند، حتی اگر این به معنای تقویت بیکاری و زمین زدن یک شرکت باشد.

برخی از صاحب‌ نظران با انتقاد از سرمایه‌ داران کرکس مخالفت کرده و معتقدند که وجود آنها برای اقتصاد مهم است. این صاحب‌ نظران می‌ گویند سرمایه‌ داران کرکس در واقع موفق به احیای بسیاری از بنگاه ها - و حتی دولت‌ ها - می‌ شوند که به نظر می‌ رسد چیزی فراتر از پس‌ انداز است.

در مواردی که چنین نیست، طرفداران ادعا می‌کنند سرمایه داران کرکس حداقل در تخصیص مجدد منابع در اقتصاد نقش دارند. آنها افراد و منابع را از شرکت‌ هایی خارج می‌کنند که بطور صحیح مورد استفاده قرار نگرفته‌ اند و آنها را قادر می‌ سازد تا در مکان‌ های دیگر و به صورت بهتر استفاده شوند.

برخی از صاحب نظران معتقدند بدون سرمایه داران کرکس، مشاغل بیشتری باید با هزینه‌ ی مالیات‌ پردازان نجات داده شوند.

نمونه‌ ی یک سرمایه‌دار کرکس

اگرچه سرمایه‌ داری کرکس از مدت‌ ها پیش بخشی از فرهنگ آمریکایی بوده است، اما این اصطلاح در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان منتهی به انتخابات عمومی 2012  بیشتر مورد توجه قرار گرفت.

در جریان انتخابات مقدماتی ، میت رامنی اظهار داشت که وی به دلیل حضور در Bain Capital، یک شرکت سهامی خاص که وی در سال 1984 هم‌ بنیان‌ گذاری نمود، بهترین کاندیدای رهبری حزب برای انتخابات ریاست جمهوری است. او در طی چندین مناظره اظهار داشت که به بازسازی شرکت‌ هایی که با مشکلات دست و پنجه نرم می‌ کردند کمک کرده و به نوبه خود باعث ایجاد شغل شده است. وی با اشاره به سابقه خود در ساخت کسب و کارها ، ایجاد شغل و تقویت اقتصاد، قول داد همان کاری را که برای Bain Capital انجام داده بود، برای ایالات متحده انجام دهد.

متأسفانه، مخالفان او مانند او به قضیه نگاه نمی‌ کردند. در حالی که رامنی خود را یک سرمایه‌ گذار خطرپذیر می خواند که به شرکت‌های درگیر مشکلات کمک می‌کند ، آنها گفتند که او چیزی جز شکار مشاغل و افرادی که برای آن‌ها کار می کنند، انجام نمی‌ دهد. ریک پری، نیوت گینگریچ و رون پل همه به رامنی حمله کردند و ادعا نمودند Bain Capital مردم را از کار بیکار می‌کند تا سود خود را افزایش دهد.

در پایان، رامنی موفق شد نامزد جمهوریخواهان شود. با این حال، او سرانجام به باراک اوباما انتخابات را واگذار کرد.