مناطق آزاد صادرات
Export processing zones
/ˈɛkspɔːt ˈprəʊsɛsɪŋ zəʊnz/
مناطق آزاد صادرات برای توسعه صادرات و تجارت بالقوه خارجی سودمند است و به طور کلی این مناطق پیوند بهتری با جامعه بینالمللی دارند. اگرچه نشان داده شده است که این مناطق به طور بالقوه در سطح ناچیزی جامعه محلی را تقویت میکنند. با این حال، این مناطق از طریق تسهیل خدمات شغلی، تدارک دستیابی به تأسیسات زیربنایی و تهیه مشوقهای مالیاتی به جلب و جذب سرمایهگذاریهای مستقیم خارجی اهتمام دارند. این مناطق همچنین در اشتغالزایی و بهبود موازنه حقوق و دستمزد نقش دارند.
بنا به تعاریف بین المللی، منطقه آزاد محدوده حراست شده بندری و غیر بندری است که از شمول برخی از مقررات جاری کشور متبوع خارج بوده و با بهره گیری از مزایایی نظیر معافیت های مالیاتی، بخشودگی سود و عوارض گمرکی، عدم وجود تشریفات زاید ارزی، اداری و مقررات دست و پاگیر و همچنین سهولت و تسریع در فرآیندهای صادرات و واردات با جذب سرمایه گذاری خارجی و انتقال فناوری به توسعه سرزمین اصلی کمک می نماید. در برداشت جدید از مناطق آزاد که به منطقه آزاد پردازش صادرات معروف است به ناحیه صنعتی ویژه ای در خارج از مرز گمرکی که تولیداتش جهت گیری صادراتی دارند گفته می شود. فلسفه این اصطلاح را می توان در تغییر استراتژی واردات به استراتژی توسعه صادرات دانست[۱].