مراکز رشد مجازی

Virtual Incubators

مراکز رشد مجازی به منزله «نسل دوم» مراکز رشد قلمداد می‌شوند. این مراکز رشد بر مخاطرات غیر مالکیتی استوارند که به سرمایه‌گذاری‌های ثابت پایین‌تری نیازمندند و به عنوان روشی محتمل در خدمت‌رسانی به SME‌هایی تلقی می‌شوند که در مناطقی با فضای محدود مشغول به کارند. اغلب یک دانشگاه یا یک مرکز پژوهشی میزبان مراکز رشد مجازی است. این مراکز با توجه به ظرفیت‌شان در عمل کردن هم در شکل صنعتی یا در چهار دیواری (سنتی) و بیرون از دیوار (مجازی) مشخص می‌شوند. این مراکز در صورتی مجازی یا «بیرون از دیوار» شناخته می‌شوند که به مؤسسات تازه تأسیسی خدمت‌رسانی کنند که آن‌ها را در داخل مجموعه مرکز رشد میزبانی نمی‌کنند. آن‌ها معمولاً از طریق کامپیوتر و شبکه‌های ارتباطات از راه دور، ارتباطاتی خارجی با شرکت‌ها برقرار می‌کنند. اغلب مراکز رشد مجازی فــناوری مدار هستند و به تبدیل پژوهــش به محصولات دارای بازار معــطوف می‌باشند. ارائه خدمات پیش ـ مرکز رشد و پس ـ مرکز رشد، بطور طبیعی این مدل تلقی می‌شود. نمونه‌هایی از مراکز رشد مجازی در کشورهای مختلف از جمله برزیل، روسیه و استرالیا وجود دارد.