بسط و گسترش
expansion
/ɪksˈpænʃən/
دیگر معادلهای فارسی: توسعه
توسعه مرحله ای از چرخه تجارت است که تولید ناخالص داخلی واقعی (GDP) برای دو یا چند فصل متوالی رشد می کند و از یک قله به یک اوج می رسد. توسعه به طور معمول با افزایش اشتغال ، اعتماد مصرف کننده و بازارهای سهام همراه است و همچنین به عنوان بهبود اقتصادی شناخته می شود.شرکت در این مرحله با عرضه محصول، درآمد کسب میکند و قصد توسعه بازار و یا توسعه محصول را دارد. شرکت از محصول تولیدی درآمد کسب میکند و محصولات و تنوعات آن را در حوزههای جدید گسترش میدهد.
روشهای کلیدی
رشد و سقوط اقتصادی یک پدیده کاملا ً تصادفی نیست . گفته میشود که اقتصاد همانند آب و هوا از یک مسیر گردشی پیروی میکند که به تکرار خود در طول زمان ادامه میدهد . این فرآیند چرخه تجاری نامیده میشود و به چهار فاز متمایز تقسیم میشود :
توسعه : اقتصاد از رکود خارج میشود . پول برای استقراض ارزان است , تجارتها دوباره موجودی را میسازند و مصرف کنندگان مخارج را شروع میکنند . افزایش تولید ناخالص داخلی , افزایش درآمد سرانه , کاهش بیکاری و بازارهای سرمایه عموما ً خوب عمل میکنند .
پیک : فاز گسترش در نهایت اوج میگیرد . تقاضای شدید باعث افزایش قیمت کالاها و افزایش ناگهانی شاخصهای اقتصادی میشود .
انقباض : رشد اقتصادی ضعیف میشود . شرکتها استخدام را متوقف میکنند زیرا نیاز به رفع ابهام دارند و سپس شروع به اخراج کارکنان برای کاهش هزینهها میکنند .
ورود: اقتصاد از مرحله انقباض به مرحله انبساط . اقتصاد به کف سنگی برخورد میکند و راه را برای بهبودی هموار میکند .
اقتصاددانان ، سیاست گذاران و سرمایه گذاران چرخه های تجاری را از نزدیک مطالعه می کنند. یادگیری در مورد توسعه اقتصادی و الگوهای انقباضی گذشته می تواند به پیش بینی روند بالقوه آینده و شناسایی فرصت های سرمایه گذاری کمک کند.
توسعه به طور متوسط حدود چهار تا پنج سال طول می کشد اما تجربه نشان می دهد که از 10 ماه تا بیش از 10 سال ادامه دارد.
طولانی ترین توسعه ایالات متحده در سابقه ثبت شده 128 ماه یا چیزی بیش از 10 و نیم سال به طول انجامید ، با توجه به تعداد ، با انتشار ویروس کرونا در فوریه 2020 پایان یافت. ملاحظات خاص شاخص های برجسته ای مانند متوسط ساعات هفتگی کارمندان تولیدی ، ادعاهای بیکاری ، سفارشات جدید کالاهای مصرفی و پروانه های ساختمانی همه نشان می دهد که آیا در آینده نزدیک انبساط یا انقباضی اتفاق می افتد. با این حال ، اقتصاددانان و تحلیل گران به طور کلی موافقند که دو نیرو اصلی وجود دارد که سود شرکت ها و وضعیت اقتصاد عمومی را به بهترین وجه تعیین می کند: هزینه سرمایه (CapEx) ، پولی که شرکت ها برای نگهداری ، بهبود و خرید دارایی های جدید می خرند. و نرخ بهره
چرخه اعتبار
هنگامی که اقتصاد به افزایش نیرو نیاز دارد ، سیاست گذاران سعی می کنند هزینه های وام را کاهش دهند و مشاغل و مصرف کنندگان را به هزینه بیشتر تشویق کنند. وقتی فدرال رزرو (فدرال رزرو) نرخ بهره را کاهش می دهد ، پس انداز دیگر مطلوب نیست و مرحله توسعه آغاز می شود. پول به طور آزادانه از طریق اقتصاد جریان می یابد ، شرکت ها برای تأمین بودجه ، بهبود چشم اندازهای شغلی و هزینه های مصرفی وام ، وام می گیرند.
در نهایت ، جریان ارزان پول و متعاقب آن افزایش هزینه ها باعث افزایش تورم می شود و بانک های مرکزی را به سمت افزایش نرخ بهره سوق می دهد. ناگهان مسئولیت تشویق مردم به استفاده از هزینه ها و تعدیل رشد اقتصادی بر عهده آنها است. درآمد شرکت کاهش می یابد ، قیمت سهام کاهش می یابد و اقتصاد دوباره منعقد می شود.
چرخه CapEx
چندین اقتصاددان ، از جمله ایروینگ فیشر ، یادآور می شوند که چرخه ها همزمان با تلاش های شرکت برای مطابقت با تقاضای مداوم مصرف کننده حرکت می کنند. هنگامی که اقتصاد در حال رشد است ، مشتریان در حال خرید هستند و هزینه های وام نیز ارزان است ، تیم های مدیریتی به طور منظم به دنبال افزایش سرمایه در تولید هستند. در ابتدا ، این امر منجر به فروش بالاتر و بازده مناسب سرمایه سرمایه گذاری (ROIC) می شود. بعداً رقابت شدیدتر می شود و حرص و آز کار خود را می کند و سرانجام ، عرضه از تقاضا پیشی می گیرد ، قیمت ها کاهش می یابد ، خدمات اولیه بدهی دشوارتر می شود و شرکت ها چاره ای جز اخراج پرسنل ندارند.